الهی!ازتو شرمنده ام که بندگی نکردم،واز خودم شرمنده ام که زندگی نکردم واز مردم شرمنده ام که اثر وجودی ام برای ایشان چه بود!

الهی دلخوش بودم که گاهی گریه سوزناک داشتم ودانه های اشک آتشین میریختم ولی این فیض هم ازمن بریده شد که بیم زوال بصراست.

                                                                                                                              ((حسن زاده آملی))